سنّت ، اجماع و عقل ) جملگى بر آن دلالت دارند . اصل حظر حظر در لغت به معناى منع است ، و در حقيقت اصل حظر به معناى اصل ممنوعيّت است ؛ اين اصل مشابه اصل احتياط است ولى تفاوتهايى بين آن دو وجود دارد ، از جمله اينكه اصل احتياط براى اثبات حكم ظاهرى است ولى اصل حظر جهت كشف حكم واقعى است ، ديگر اينكه اصل حظر اصلى عقلى است ولى اصل احتياط ممكن است شرعى هم باشد . اصل صحّت اصالة الصّحه يا اصل صحّت عبارت از آن است كه فعل و عملى كه از ديگرى سرمىزند ، بايستى آثار صحّت و درستى را بر آن مترتّب ساخت . بنابراين هرگاه نسبت به صحّت يا عدم صحّت كار كسى مردّد باشيم مادام كه خلاف آن ثابت نشود بايد حمل بر صحّت نمود . عمده دليلى كه بر اعتبار و حجيت اين اصل از سوى علماى اصول بيان گرديده ، سيرهء عقلاء است ، به اين معنا كه مجموع ملل و اقوام در همهء اعصار پيرو هر دين و آيينى كه باشند ، اعمال ديگرى را حمل بر صحّت مىنموده‌اند و شارع مقدس نيز نه تنها ردع